Η ακράτεια ούρων – η ακούσια απώλεια ούρων – αφορά γυναίκες κάθε ηλικίας και είναι πολύ συχνότερη από όσο πιστεύεται. Παρ’ όλα αυτά, πολλές γυναίκες διστάζουν να μιλήσουν για το πρόβλημα λόγω αμηχανίας ή ανασφάλειας.

Σήμερα υπάρχουν διαφορετικές και αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι να προσδιοριστεί ποιος τύπος ακράτειας υπάρχει και ποια είναι η αιτία των συμπτωμάτων.

Δεν είναι όλες οι μορφές ακράτειας ίδιες

Διακρίνονται διαφορετικοί τύποι ακράτειας:

Ακράτεια από προσπάθεια
Χαρακτηρίζεται από απώλεια ούρων κατά τη σωματική δραστηριότητα ή την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, για παράδειγμα κατά τον βήχα, το φτέρνισμα, το γέλιο, την άσκηση ή την άρση βάρους. Συχνά σχετίζεται με αδυναμία του πυελικού εδάφους ή του μηχανισμού σύγκλεισης της ουρήθρας.

Επιτακτική ακράτεια
Χαρακτηρίζεται από ξαφνική και έντονη επιθυμία για ούρηση, η οποία είναι δύσκολο να ελεγχθεί. Η ανάγκη για τουαλέτα μπορεί να είναι τόσο επείγουσα, ώστε να υπάρξει απώλεια ούρων πριν η γυναίκα προλάβει να φτάσει σε αυτή. Συχνά συνυπάρχει αυξημένη συχνότητα ούρησης.

Μικτή ακράτεια
Στη μικτή ακράτεια συνυπάρχουν συμπτώματα ακράτειας από προσπάθεια και επιτακτικής ακράτειας.

Η ακριβής διάκριση είναι σημαντική, καθώς η θεραπεία διαφέρει ανάλογα με τον τύπο της ακράτειας.

Διάγνωση

Η διερεύνηση ξεκινά με αναλυτική συζήτηση σχετικά με το είδος, τη συχνότητα και τις συνθήκες υπό τις οποίες εμφανίζεται η απώλεια ούρων. Ακολουθεί στοχευμένη γυναικολογική και ουρογυναικολογική εξέταση.

Ανάλογα με τα συμπτώματα, μπορεί να χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις, όπως:

• υπερηχογραφικός έλεγχος
• εξέταση ούρων
• δοκιμασία βήχα και λειτουργικός έλεγχος του πυελικού εδάφους
• ημερολόγιο ούρησης
• μέτρηση υπολειπόμενων ούρων μετά την ούρηση
• σε πιο σύνθετες περιπτώσεις, ουροδυναμικός έλεγχος

Στόχος είναι να προσδιοριστεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια η αιτία των συμπτωμάτων και να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπεία.

Συντηρητική αντιμετώπιση

Δεν απαιτεί κάθε περίπτωση ακράτειας χειρουργική επέμβαση. Συχνά, η θεραπεία ξεκινά με συντηρητικές μεθόδους.

Ανάλογα με τον τύπο των συμπτωμάτων, μπορεί να περιλαμβάνονται:

• στοχευμένη ενδυνάμωση του πυελικού εδάφους και φυσικοθεραπεία
• εκπαίδευση της ουροδόχου κύστης
• προσαρμογή ορισμένων καθημερινών συνηθειών και της πρόσληψης υγρών
• τοπική κολπική θεραπεία με οιστρογόνα, ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση και όταν είναι ιατρικά κατάλληλη
• φαρμακευτική θεραπεία για συγκεκριμένες μορφές επιτακτικής ακράτειας

Η επιλογή της κατάλληλης θεραπείας εξαρτάται από το είδος και τη βαρύτητα των συμπτωμάτων.

Χειρουργική αντιμετώπιση

Όταν η συντηρητική θεραπεία δεν προσφέρει επαρκή βελτίωση και τα συμπτώματα επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής, σε συγκεκριμένες μορφές ακράτειας μπορεί να εξεταστεί η χειρουργική αντιμετώπιση.

Η επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής μεθόδου εξαρτάται από τον τύπο και τη βαρύτητα της ακράτειας, τα ανατομικά ευρήματα και άλλους εξατομικευμένους παράγοντες. Μετά από προσεκτική διερεύνηση επιλέγεται η θεραπευτική προσέγγιση που είναι ιατρικά κατάλληλη για κάθε περίπτωση.

Εμπειρία στην Ουρογυναικολογία

Ο Δρ. Αρσενάκης διαθέτει πολυετή εμπειρία στη διάγνωση και αντιμετώπιση ουρογυναικολογικών παθήσεων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Πανεπιστημιακή Κλινική της Νυρεμβέργης, ήταν επί σειρά ετών υπεύθυνος για εξειδικευμένο ουρογυναικολογικό ιατρείο, όπου παρακολουθούσε ασθενείς με ακράτεια ούρων και άλλες λειτουργικές διαταραχές του πυελικού εδάφους.

Σήμερα συνδυάζει αυτή την εμπειρία με σύγχρονες συντηρητικές και χειρουργικές θεραπευτικές επιλογές, προσαρμόζοντας την αντιμετώπιση στα ευρήματα κάθε ασθενούς.

Περισσότερη ασφάλεια στην καθημερινότητα

Η ακράτεια ούρων δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει απλώς να γίνεται αποδεκτό. Η ακριβής διάγνωση επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ των διαφορετικών μορφών ακράτειας και τη στοχευμένη αντιμετώπιση της αιτίας των συμπτωμάτων.

Η ακράτεια ούρων είναι συχνή – αλλά σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Το πρώτο βήμα είναι να μιλήσουμε γι’ αυτήν και να διερευνήσουμε σωστά την αιτία της.